کاش...

جلوی تلویزیونِ‌کوچک و قرمز رنگ نشسته بودم و به پرش تصویرهای سیاه و سفید نگاه می‌کردم. گوینده تلویزیون از عروج ملکوتی پیرمرد می‌گفت و من در حالی که دستم را زیرچانه‌ام زده بودم، گریه می‌کردم. هنوز مدرسه را شروع نکرده بودم و آن روز برای من روزی غم‌انگیزی بود چند سال بعد فهمیدم آن پیرمرد آیت‌الله اراکی بوده و من قاچاقی خاطره ایشان را در فکرم، امام جا زده‌ام تا خاطره جدی و نقشی شخصی شده از امام توی ذهنم داشته باشم.

جوانان و نوجوانان اول انقلاب آدم‌های خوش‌شانسی بودند؛ آنهایی که انقلاب کردند، جنگ رفتند، توی حسینه جماران سینه زدند یا فقط امام دستی روی سرشان کشید، آنها نسل خوش‌شانسی بودند و این خوش‌شانسی نسبت به نسل ماست که خیلی از آنها فاصله نگرفته‌ایم و پیش خودمان می‌گوییم اگر 10 سال، 20 سال زودتر به دنیا آمده بودیم، حتما امام را می‌دیدیم. به نسل قدیمی حسودی‌ام می‌شود که چنین امامی داشتند و آن چهار سالی از زندگی‌ام را که در دوران امام گذشته است، مثل یک اتفاق باشکوه  در خاطرم نگه داشته‌ام و البته این حسودی نسبت به آن بخش از نسلی است که خودش را انقلابی ‌دانسته وگرنه برای کسانی که امام علی‌السویه بوده چه فرق.

بعدش به این فکر می‌کنم که ممکن است نسلی هم از راه برسد که به نسل ما حسودی کند؟ یعنی پیش خودشان بگویند آن دوران یک امام بوده و یکسری جوان و نوجوان که با اشاره او می‌جنگیدند و انقلاب می‌کردند، جوان‌هایی که در زمان خودشان بخشی از پازل همان حسادت بودند؛ یعنی کسانی که از فضایی که برایشان به وجود آمده بود، نهایت استفاده را کردند و کار آسانی نبود.

این روزها که 175 شهید غواص را پیدا کرده‌اند و بعضی فقط روی بخش تراژدیک و مظلومانه ماجرا تاکید دارند که آنها با دست بسته زنده به گور شدند و غم و آه. به این فکر می‌کنم که در آن لحظه آیا به کارشان افتخار می‌کردند یا از اینکه به پایان زندگی می‌رسیدند، پشیمان بودند. از لبخندهای توی عکسایشان فقط غرور برمی‌آید و اینکه سر به ذلت و ترس نداده باشند. خاطرات همراهانشان را باید بخوانم.

در عصر ما هم امامی است که در مسیر همان امام راه می‌رود و هر روز شباهتش به ایشان بیشتر و بیشنر می‌شود. کاش نسل‌های آینده به امام امروز و نسل جوانش حسودی کنند و حسرت بخورند و کاش کاری بکنیم و کاش...

 

پی‌نوشت: این یادداشت در شماره 505 همشهری جوان منتشر شده است.

دوشنبه 18 خرداد 1394، ساعت انتشار 05:49 - نویسنده: حامد هادیان - 1 دیدگاه
رت
تاريخ قضاوت مي كند كه آيا ... قطعا طرفداران همه سياستمدارن بزرگ از گاندي و ماندلا گرفته تا هيتلر و چرچيل و موسوليني آرزو مي كنند كاش در زمان حكومت آنها زندگي مي كردند.
پیوندها
ابر برچسب ها
تمام حقوق این وبلاگ متعلق به حامد هادیان می باشد.